Eind 2023 droeg Fred Vanhaverbeke de fakkel van Voorzitter Land van Reyen door aan Nyck Schryvers. Deze laatste kenden we vooral van de paddenoverzet in Lint. In dit interview met hem, leren we hem beter kennen.

Twee dagen na de doortocht van Storm Louis sprak Helena Bonte af met de nieuwe voorzitter van Land van Reyen: Nick Schryvers. Geen interview achter een tafel of een bureau maar wandelend in het Papendonkbos.

De voorzitter komt voorbereid naar ons gesprek, met een handzaag bij de hand duiken we het gebied in, maar niet vooraleer we geregistreerd hebben dat er twee infoborden gesneuveld zijn in de storm. Niet veel later ligt ook de eerste boom al op het pad. Zonder twijfelen leggen we het interview stil en gaan we aan de slag.

Een hands-on voorzitter die werk ziet en het niet laat liggen.image00009

Pad weer vrij en ook wij vervolgen onze weg.
Het wordt een gesprek vol lof, voor zijn voorgangers, zijn gezin, de kernteams van de afdeling en de vele vrijwilligers die zich dag in dag uit inzetten voor het Natuur(punt)verhaal van Land van Reyen. Daarnaast nemen ook verbinding en samenwerking een centrale plek op in het gesprek.

We ontmoeten elkaar aan het Papendonkbos, kan je ons iets meer over de plek vertellen?
Het Papendonkbos is het meeste recente gebied van het gedeelte Lint van Natuurpunt Land van Reyen. Het is een stuk dat is aangekocht door Natuurpunt en dus eigendom van, terwijl de meeste andere gebieden die we hier (in Lint) hebben in beheer zijn. Het Papendonkbos is een gebied dat mooi geïntegreerd is in het Laarzenpad richting Hove en het Uilenbos, op die manier is de gemeente ook betrokken. Het is niet overdreven groot, maar het is een fijne plek om er even tussenuit te zijn.

Het zijn de eerste weken van je voorzitterschap. Kersvers voorzitter, hoe voelt dat?
Rustig inwerken was het alvast niet door een toevallige samenloop van omstandigheden, Algemene Ledenvergadering in Lint, de komende verkiezingen, het boerenprotest, … Op zich was deze stap altijd wel een optie, maar een must was het niet. Volgend jaar ga ik op pensioen dus op dat vlak komt het misschien één jaartje te vroeg, maar soms komen de dingen nu eenmaal op je pad zonder rekening te houden met de juiste planning of timing.

In de foto hieronder zien we Nick als kersverse voorzitter bij het overhandigen van een geschenk aan biologe Annalies Jacobs (voormalig conservator Klein-Zwitserland) bij de voorstelling van haar boek "De wilde planten van België" (uitgegeven bij Lannoo).

NickSchryvers_AnneliesJacobs

We keren even terug naar het begin: hoe lang geleden ben jij bij Natuurpunt terechtgekomen?
Ik, dat is dan wij, samen met Marita, mijn vrouw en Nathan, onze zoon. Dat zal een jaar of 30 geleden zijn. Eigenlijk vanaf dat we hier in de regio zijn komen wonen, in 1990.

Als we dan nog een stap verder teruggaan naar 10-12 of zelfs 18-jarige Nick. Natuur, wat betekende dat toen voor jou?
18 jaar is alvast een beetje te laat. Ik zou zelf inderdaad verder teruggaan. Ik was al heel vroeg bezig met de klassieke verzamelingen van kinderen in die tijd: opspelden van vlinders en kevers bijvoorbeeld. Dat mag nu allemaal niet meer natuurlijk, en terecht, maar toen was dat wat we deden. We spreken over zo’n 50-55 jaar geleden.

Dus het heeft er altijd wel zo’n beetje in gezeten?
Ja, eigenlijk wel, ook paddenstoelen op een kleurblad leggen om de sporenvormen te zien bijvoorbeeld. Nadat ik mijn eerste fototoestel had gekregen, ging ik ‘s morgens vroeg in de Ardennen wachten op de eerste ree of het eerste hert dat zou passeren. In het middelbaar, leeftijd 15-16, had ik ook een grote verzameling sporen, met onder meer eierschalen, schedeltjes, aangegeten hazelnoten of dennenappels, braakballen, uitwerpselen, etc. Die heb ik wel moeten opgeven toen ik ging trouwen. De verzameling heb ik dan geschonken aan de Universiteit via een bevriend collega die daar biologie ging studeren, dus dat kwam nog goed uit (lacht).

Ik weet als voorzitter mag je officieel geen voorkeur hebben, maar is er een plekje natuur in de regio die je op één of andere manier toch koestert of waar je speciale herinneringen aan hebt?
Ik ben natuurlijk niet opgegroeid in Lint, waardoor je misschien minder die emotionele waarde toekent aan een plek, dus eigenlijk niet echt, maar deze plek (Papendonkbos) vind ik toch altijd opnieuw een hele fijne. Daarnaast hebben we ook leuk werk verricht in het Babbelkroonbos (een rustgebied) met de Reuzebalsemienen die daar werden verwijderd, een leuke actie die toch een paar jaar geduurd heeft. Dus bij mij gaat het misschien meer om wat we kunnen verwezenlijken, dan om een specifieke plek op zich.

Zijn er, naast de actie met de Reuzebalsemienen, nog acties waar je (extra) trots op bent als je terugblikt op de afgelopen jaren?
Misschien een leuke waar ik nu aan terugdenk: toen wij, Marita en ikzelf, samen 100 jaar gevierd hebben, hadden we een feestje voor familie, buren, vrienden en collega’s. We wilden geen cadeaus of bloemen, maar giften voor Natuurpunt en met alles wat werd ingezameld hebben we de verhuis van de stal van de Molenbeekvallei gesponsord. Natuurpunt had daar toen stukken gekocht en daar stond een stal op, wat nu de kijkhut is geworden. Maar voor die als kijkhut kon dienen, moest die verhuisd en ook wat opgekalefaterd worden. Dat is wel een toffe herinnering van iets wat we samen hebben gerealiseerd.
Wat ik knap vind in de Molenbeekvallei, is dat de natuur daar stuk per stuk allemaal aaneen geregen wordt. Je hebt de Molenbeek, wat ze het Kastanjebosje noemen, het stuk van de Nortbertijnen, en stap voor stap wordt dat uitgebreid naar Oost en naar West. Ondertussen zitten we al aan het brongebied en de combinatie met de sportvelden. Dat is eigenlijk wel iets waar we ook elders, in de regio van moeten kunnen dromen: de dingen meer aaneenschakelen. In Lint zijn het momenteel allemaal losse stand alone stukken natuur, maar daar hebben ze die hele ketting, of toch bijna.
In Mortsel heb je vooral de concentratie rond Klein-Zwitserland. We hebben indertijd meegedaan met de bermactie en de R11 om te vermijden dat heel de spoorwegberm zou verdwijnen en die is er effectief nog, dus die actie heeft toch iets opgeleverd. Nu hebben we in Klein-Zwitserland ook het Noordelijke gedeelte in beheer.
Het beperkt zich ook niet tot de natuur zelf, in 2012 hebben we met De Rietvink, toen Marita hoofdredacteur was, de prijs van beste ledenblad in de wacht mogen slepen. Ook dat zijn herinneringen om te koesteren. Het is tof dat we zoiets verbindends kunnen hebben voor de hele afdeling. Ook de recente tentoonstellingen in de Dieseghemhoeve waren een succes. Bijvoorbeeld die over de geschiedenis van de hoeve met foto’s van Jan Lernout en de geschilderde eieren van Lieve Van Looveren.
Er zijn nog heel wat zaken, dat is het risico van dingen opsommen, dat er sowieso dingen vergeten worden.
De zwerfvuilactie is ook iets wat we al jaar en dag doen, nog voor er sprake was van mooimakers. Nu merk je dat verschillende groepen zo’n beetje hun ‘kerngebied’ hebben om dergelijke acties te doen. Wij focussen momenteel wat op de fietspaden en het bos om daar zo’n beetje de natuur en de directe omgeving proberen proper te houden.

Dus het uitbreiden en verbinden van gebieden, dat is wel iets dat je als speerpunten ziet binnen je voorzitterschap?
Ja, dat denk ik wel. Ik denk dat het ook iets is waar we naar kunnen proberen uit te kijken. Het hoeft niet bij dromen te blijven. Ook de bovenniveaus kijken in die richting, zoals de Vlaamse Landmaatschappij en de provincie. Op die evolutie moeten we optimaal proberen in te spelen.

Ik weet dat je ook nauw betrokken bent bij de paddenoverzet, kan je ons daar iets meer over vertellen?
Dat is ongeveer zo’n 10 jaar geleden gestart. Het is ook iets dat kan blijven duren, als de padden meewillen, natuurlijk. De paddenoverzet in dit seizoen betekent dat als het weer het een beetje toelaat, zo rond een graad of 10, vochtig en niet te veel wind, dan trekken de amfibieën van hun winterslaapplaats naar een voortplantingspoel en in Lint is dat toevallig voor een groot stuk in de buurt van het Bos van Marpingen waar ze over de fietsostrade en over het spoor moeten om poelen te vinden die aan de overkant liggen. Als we merken dat dat in gang schiet dan trommelen we iedereen op via onze Facebookpagina en mailgroep en dan kan men komen helpen rapen vanaf zondondergang. We brengen de dieren dan allemaal samen, tellen en identificeren ze en geven alle aanwezigen een woordje uitleg. Daarna rijden we rond langs de scoutslokalen om ze aan de overkant van de fietsostrade en het spoor terug uit te zetten zodat ze verder hun ding kunnen doen.

Op dat moment springt er een ree vlak voor ons uit het struikgewas en muist er zo snel als het kan vanonder.
Een reebok aan de bosrand, waar ze het liefst vertoeven

Nadat we beide even van het moment genoten hebben, vervatten we het interview vanuit die ervaring.
We hadden het net over de padden op het moment dat er een reetje voor ons verscheen, zijn er zo nog ontdekkingen die je in onze regio hebt gedaan die je zijn bijgebleven, qua planten of dieren?
Ja, er zijn er een aantal die we ook blijven opmerken, zoals een buizerd zien vliegen of horen schreeuwen. ‘s Avonds tijdens de paddenoverzet hoor je regelmatig deeen bosuil horen roepen. Ik heb er ook alOoit heb ik eens twee bunzings gezien en op de wildcamera’s zien we regelmatig een vos of marter. Een vos zie je soms. Spechten zijn er ook. Ondertussen weten we ook iets meer over voorjaarsflora. Daar is deze regio heel mooi voor. Alles wat hier staat, speenkruid, hondsdraf, bosanemoon, sleutelbloem, salomonskruid, … Het het is leuk om dat hier elk jaar te zien opkomen, en niet een klein beetje, maar het hele veld bos vol.
Ook leuk is de Vlinderweide die we sinds een 10-tal jaar beheren voor de Gemeente Lint. Daar hebben we een fijne vaste ploeg voor die meehelpt met onder meer het opruimwerk. Ook het bijenhotel, dat we met Joeri Cortens hebben gemaakt, was een leuke mooie aanvulling. We gaan dat beheer nu ook verlengen met de Gemeente. Het bijenhotel zou ook wel eens dringend een opfrisbeurt mogen krijgen, dus ook daar zal nog een oproep voor komen voor mensen die willen meehelpen.
Het zou mooi zijn als we in samenwerking met de Vlaamse Landmaatschappij, die nu met hun acties bezig zijn, om verbindingsstukken te creëren zodat we een stuk natuur kunnen realiseren van hier tot in Hove, Edegem, … Als ik het goed heb begrepen van mensen die hier langer wonen, dan zaten hier vroeger ook kamsalamanders, die vinden we hier nu niet meer, maar die zitten in Mortsel en Edegem nog wel. Als er dan een traject is dat voor verbinding zorgt, zouden die (terug) naar hier kunnen komen, dus die verbindingen, daar zetten we extra op in momenteel. Het is belangrijk voor de natuur. Door die verbindingen te realiseren kunnen we de biodiversiteit enerzijds omhooghouden of anderzijds, waar nodig, terug wat omhoogtrekken.
Ik ben zelf al 30 jaar actief en betrokken in en vanuit Lint. Je doet wel eens mee aan een activiteit in Mortsel of Boechout, maar dat is dan niet organisatorisch. Dat is meteen ook iets wat ik als werkpuntje of uitdaging zie bij de start van mijn voorzitterschap, om meer betrokken en gekend te raken met de kernteams buiten Lint. Daar moet ik mij nog wat meer in inwerken, maar het staat op de agenda.

Wat kunnen we verwachten in een verkiezingsjaar?
Recent werd duidelijk dat milieu en klimaat redelijk laag staat in de thema’s waarop de mensen kiezen. Vanuit Natuurpunt proberen wie die thema’s mee onder de aandacht te houden, zonder mensen richting de ene of de andere partij de duwen. We hebben een memorandum bezorgd aan de politieke partijen, het is nog even zien wat daar van reactie op komt en hoe wij er dan verder mee aan de slag gaan. Per betrokken gemeente hebben we zo’n memorandum.

Zo wandelen we nietsvermoedend het Papendonkbos uit en het Klimaatbos in.

Het klimaatbos, waar we net op uitgekomen zijn, hebben we samen met de gemeente gerealiseerd. De gemeente heeft de poel gegraven en met de grond de speelheuvel aangelegd en wij hebben de bomen geplant. Om de bomen te beschermen tegen reevraat werd er op basis van een suggestie van het Agentschap voor Natuur en Bos een omheining om de nieuw aangeplante bomen voorzien, ook dat hebben we met vrijwilligers gerealiseerd met materiaal van de gemeente. In de poel heb ik deze week nog paddensnoeren gezien, waarbij de pad de eieren in lange doorzichtige snoeren in het water afzet en om de waterplanten wikkelt.

Ik ben zelf iemand die het heel fijn vindt om plekjes te ontdekken of herontdekken. Is er een plek in de regio van Natuurpunt Land van Reyen die jij recent nog (her)ontdekte?
Ik denk dat de Molenbeekvallei zich er perfect toe leent om steeds opnieuw te (her)ontdekken. Als je er een paar keer per jaar of om het jaar gaat dan zul je telkens toch een aantal nieuwe dingen zien of nieuwe ervaringen opdoen. Het is een gebied dat serieus in ontwikkeling en beheer is. De ene keer staan er grazers, de andere keer niet. Afhankelijk van het weer of het seizoen heb je er sowieso ook verschillende ervaringen. Het Noordelijke deel van Klein-Zwitserland is een vrij nieuw stuk, daar ben ik zelf nog niet geweest, dus ik kijk er zelf heel erg naar uit om het daar te gaan ontdekken. Ook rondom rond, bij de collega-afdelingen, zijn er heel wat leuke plekjes te ontdekken, denk aan de Babbelbeekse beemden in Duffel of aan het Uilenbos.

Als afsluiter stel ik onze kersverse voorzitter nog één vraag, omdat het een vraag is die ik zelf ook geregeld krijg.

Gezinnen met kinderen, waar zou je die op een dag als vandaag op pad sturen?
Ze zijn alvast zeer welkom bij de paddenoverzet. Dat is altijd een topper met kinderen. Zeker in de vakantieperiodes, zoals de krokusvakantie, zien we vaker gezinnen mee op pad komen. In principe doen we ook jaarlijks een actie samen met één van de Lintse basisscholen, Mater Christi. Dat is altijd wel een fijne activiteit.
Voor de rest zou ik zeggen, dat is het leuke aan de natuur: je kan hier overal terecht met kinderen. Laat ze gewoon in de natuur op pad gaan en ontdekken en de activiteit maakt zichzelf wel. Hou ze uiteraard, daar waar gevraagd, wel op het pad. Er is ook een speelbos, waar dat dan niet moet, achter de parking aan de voetbalpleinen van Lint en voorbij de beachvolleybal, waar kinderen zich naar hartenlust kunnen uitleven in een stuk bos. Er is ook een paddenpoel in dat stuk bos, dus dat is een mooie plus.
De zwerfvuilactie is ook iets wat we al jaar en dag doen, nog voor er sprake was van mooimakers. Nu merk je dat verschillende groepen zo’n beetje hun ‘kerngebied’ hebben om dergelijke acties te doen. Wij focussen momenteel wat op de fietspaden en het bos om daar zo’n beetje de natuur en de directe omgeving proberen proper te houden.

Nog een laatste boodschap?
We kopen en beheren uiteraard niet alleen natuur die toegankelijk is. Zo is er een stuk natuur in de beekhoek dat we een tijd geleden hebben aangekocht met Natuurpunt. Dat ligt compleet uit de wandelroutes in een doodlopend stuk, maar dat is ook een beetje de bedoeling want het dient als rustgebied. We hebben een aantal mensen die over dat soort aankopen op een strategische manier ook mee nadenken, dus het hele gebeuren bij Natuurpunt is zeker en vast een team effort.
Zo hebben we in Mortsel een kernteam, in de Molenbeek hebben een beheerteam, maar in Lint hebben we dat bijvoorbeeld nog niet. Het snoeiwerk hier nu aan het Papendonkbos, dat hebben we een paar weken geleden voor het eerst gedaan sinds de aanleg, maar het is allemaal nog ad hoc, terwijl dat in Mortsel en de Molenbeekvallei al iets gestructureerder gebeurt. In Lint roepen we mensen op op het moment dat het nodig is. Bedoeling is om hier in het Papendonkbos elk jaar de volgende rij te doen. Het zou fijn zijn om dat met een klein beheerteam voor Lint te doen die dat iets systematischer kan aanpakken. We hebben een aantal usual suspects die er momenteel ook altijd bij zijn, die zijn we heel dankbaar, maar omdat het zo ad hoc gebeurt is het moeilijk om hen de nodige informatie op voorhand mee te geven. We hebben bijvoorbeeld in Lint ook geen lokaal om materiaal te stockeren. In Mortsel heb je de Dieseghemhoeve, in Vremde de kapel. In Lint hebben niets gelijkaardigs en zoiets is ook niet zo direct beschikbaar.

Ik merk vooral dat ik zelf nog veel te leren heb, en dat is een goed besef. Ik ga die eerste maanden vooral veel kijken, leren en luisteren. Daarnaast chapeau ook voor mijn voorgangers Fred Vanhaverbeke en Bert Andries. Bert heeft Natuurpunt Land van Reyen opgericht en 20-25 jaar gedragen en Fred heeft vrij plots overgenomen na het overlijden van Bert. Alle respect voor hen, zij hebben dat heel goed gedaan. Als ik iets van Fred meeneem is het dat het goed is ook om mensen hun ding te laten doen. Je moet als voorzitter niet overal tussen zitten. Zo’n kern als Mortsel, dat werkt, dat werkt goed, die hebben hun systeem en dat marcheert, hetzelfde met Boechout/Vremde en de Molenbeekvallei. Lint is op dat vlak een andere constructie, daar is het vooral ook patchwork wat de natuur betreft, dus dat geeft een andere constructie.
Ik denk dat het vooral zaak is om voldoende met elkaar te communiceren, de oren bij elkaar te luister leggen en te zien hoe we elkaar kunnen versterken in ons gezamenlijk verhaal. Daarnaast laten doen wat marcheert en er misschien iets extra bovenop leggen.

© Tekst Helena Bonte

 
Deel deze pagina via:
Schrijf je in op onze nieuwsbrief
 
Mis geen activiteit en blijf op de hoogte van het laatste nieuws
captcha 
Vul in het laatste veld de 3 blauwe tekens in.
Lees hier hoe wij jouw privacy respecteren.
Werken in én voor de natuur? Vervoeg je bij andere vrijwilligers van onze beheerteams en schrijf je hieronder in. Dan verwittigen we je wanneer we op het veld gaan werken.
captcha 
Vul in het laatste veld de 3 blauwe tekens in.
Lees hier hoe wij jouw privacy respecteren.